نكند.
به علاوه، اين تعبير نشان مى‌دهد: نزول باران و پرورش گياهان مورد توجه خاصى بوده است.
اين آيه، بار ديگر به «زوجيت در جهان گياهان» اشاره مى‌كند كه، آن نيز از معجزات علمى قرآن است؛ چرا كه در آن زمان، زوجيت (وجود جنس نر و ماده) در جهان گياهان به طور گسترده ثابت نشده بود، و قرآن از آن پرده برداشت. «١»
ضمناً، توصيف زوج‌هاى گياهان به «كريم» اشاره به انواع مواهبى است كه در آنها وجود دارد.
***
بعد از ذكر عظمت خداوند در جهان آفرينش، و چهره‌هاى مختلفى از خلقت روى سخن را به مشركان كرده و آنها را مورد باز خواست قرار مى‌دهد، مى‌گويد: «اين آفرينش خدا است، اما به من نشان دهيد! معبودانى كه غير او هستند، چه چيز را آفريده‌اند»؟! «هذا خَلْقُ اللَّهِ فَأَرُونِي ما ذا خَلَقَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ».
مسلماً، آنها نمى‌توانستند ادعا كنند بعضى از مخلوقات اين جهان، مخلوق بتها هستند، بنابراين، آنها به توحيد خالقيت معترف بودند، با اين حال چگونه مى‌توانستند، شرك در عبادت را توجيه كنند؟ چرا كه «توحيد خالقيت» دليل بر «توحيد ربوبيت» و يگانگى مدبر عالم، و آن هم دليل بر «توحيد عبوديت» است.
لذا، در پايان آيه، عمل آنها را منطبق بر ظلم و ضلال شمرده مى‌گويد: «ولى ظالمان در گمراهى آشكارند» «بَلِ الظَّالِمُونَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ».