شأن نزول:
در تفسير «على بن ابراهيم» در شأن نزول آيه نخست، چنين آمده است: آن ايام زنان مسلمان به مسجد مى‌رفتند و پشت سر پيامبر صلى الله عليه و آله نماز مى‌گذاردند، هنگام شب، موقعى كه براى نماز مغرب و عشا مى‌رفتند، بعضى از جوانان هرزه و اوباش، بر سر راه آنها مى‌نشستند و با مزاح و سخنان ناروا آنها را آزار مى‌دادند، و مزاحم آنان مى‌شدند، آيه فوق نازل شد و به آنها دستور داد، حجاب خود را به طور كامل رعايت كنند تا به خوبى شناخته شوند، و كسى بهانه مزاحمت پيدا نكند.
در همان كتاب، در شأن نزول آيه دوم، چنين مى‌خوانيم: گروهى از منافقين در «مدينه» بودند و انواع شايعات را پيرامون پيامبر صلى الله عليه و آله به هنگامى كه به بعضى از غزوات مى‌رفت، در ميان مردم منتشر مى‌ساختند.
گاه، مى‌گفتند: پيامبر كشته شده.
و گاه، مى‌گفتند: اسير شده، مسلمانانى كه توانائى جنگ را نداشتند و در «مدينه» مانده بودند، سخت ناراحت مى‌شدند، شكايت نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند، اين آيه نازل شد، و سخت اين شايعه پراكنان را تهديد كرد. «١»
***
تفسير:
اخطار شديد به مزاحمان و شايعه پراكنان!
به دنبال نهى از ايذاء رسول خدا صلى الله عليه و آله و مؤمنان در آيات گذشته، در اينجا روى يكى از موارد «ايذاء» تكيه كرده، و براى پيشگيرى از آن از دو طريق اقدام مى‌كند: