مى‌آزارد». «١»
شبيه همين معنى درباره على عليه السلام از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده است. «٢»
و اما «لعن» در آيه فوق- چنان كه سابقاً هم گفتيم- به معنى دورى از رحمت خداست، و اين درست، نقطه مقابل رحمت و صلوات است، كه در آيه قبل آمده بود.
در حقيقت، لعن و طرد از رحمت، آن هم از سوى خداوندى كه رحمتش گسترده و بى‌پايان است، بدترين نوع عذاب محسوب مى‌شود، به خصوص كه اين طرد از رحمت، هم در دنيا باشد و هم در آخرت (چنان كه در آيه مورد بحث اين گونه است).
و شايد به همين جهت مسأله «لعن» قبل از «عذاب مُهين» ذكر شده.
تعبير به «أَعَدَّ» (آماده كرده است) دليل بر تأكيد و اهميت اين عذاب است.
***
آخرين آيه مورد بحث، از ايذاء مؤمنان سخن مى‌گويد، و براى آن بعد از ايذاء خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله اهميت فوق‌العاده‌اى قائل مى‌شود، مى‌فرمايد: «كسانى كه مردان و زنان با ايمان را به خاطر كارى كه انجام نداده‌اند، آزار مى‌دهند، متحمل بهتان و گناه آشكارى شده‌اند» «وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً».
چرا كه مؤمن از طريق ايمان، پيوندى با خدا و پيامبرش دارد، و به همين دليل، در اينجا در رديف خدا و پيامبرش قرار گرفته.
تعبير «بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا» اشاره به اين است كه: آنها مرتكب گناهى نشده‌اند كه