در اينجا سؤال ديگرى مطرح مى‌شود كه: «پدر شوهر» و «پسر شوهر» نيز جزء محارم زن محسوب مى‌شود، چرا ذكرى از اينها در اينجا به ميان نيامده؟ در حالى كه در آيه ٣١ سوره «نور» آنها نيز به عنوان محارم مطرح شده‌اند.
پاسخ اين سؤال، نيز روشن است؛ زيرا در اين آيه، منحصراً سخن از حكم همسران پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان است، و مى‌دانيم، پيغمبر صلى الله عليه و آله در زمان نزول اين آيات، نه پدرش در حيات بود، و نه اجدادش و نه فرزند پسرى داشت (باز هم دقت كنيد). «١»
عدم ذكر برادران و خواهران «رضاعى» و مانند آن، نيز به خاطر آنست كه:
آنها در حكم برادر و خواهر و ساير محارم محسوب مى‌شوند، و نياز به ذكر مستقل ندارند.
و در پايان آيه، لحن سخن را از «غائب» به «خطاب» تغيير داده، همسران پيامبر صلى الله عليه و آله را مخاطب ساخته، مى‌گويد: «تقوا را پيشه كنيد كه خداوند بر هر چيزى آگاه است»، و هيچ چيز بر او مخفى و پنهان نيست «وَ اتَّقِينَ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيداً».
چه اين كه حجاب و پرده، و مانند اينها همه، وسائلى براى حفظ از گناه بيش نيست، ريشه اصلى همان تقوا است كه اگر نباشد، حتى اين وسائل نيز سودى نخواهد بخشيد.
ذكر اين نكته، نيز در اينجا لازم به نظر مى‌رسد كه: «نِسائِهِنَّ» (زنان آنها) اشاره به زنان هم كيش و مسلمان است؛ زيرا همان گونه كه در تفسير سوره