ولى، وجود همين حكم الهى، آرامشى به همسران پيامبر صلى الله عليه و آله و محيط زندگى داخلى او مى‌داد.
سپس، مى‌افزايد: «هر گاه بعضى از آنها را كنار بگذارى، بعداً بخواهى او را نزد خود جاى دهى گناهى بر تو نيست» «وَ مَنِ ابْتَغَيْتَ مِمَّنْ عَزَلْتَ فَلا جُناحَ عَلَيْكَ».
و به اين ترتيب، نه تنها در آغاز، اختيار با تو است، در ادامه كار نيز اين تخيير بر قرار است، و به اصطلاح اين تخيير، «تخييرِ استمرارى» است نه «ابتدائى» و با اين حكم گسترده و وسيع، هرگونه بهانه‌اى از برنامه زندگى تو نسبت به همسرانت قطع خواهد شد، و مى‌توانى فكر خود را متوجه مسئوليتهاى بزرگ و سنگين رسالت كنى.
و براى اين كه: همسران پيامبر صلى الله عليه و آله نيز بدانند گذشته از افتخارى كه از ناحيه همسرى با او كسب مى‌كنند، با تسليم در برابر اين برنامه خاص در مورد تقسيم اوقات پيامبر صلى الله عليه و آله، يك نوع ايثار و فداكارى از خود نشان داده، و به هيچ وجه عيب و ايرادى متوجه آنها نيست؛- چرا كه در برابر حكم خدا تسليم شده‌اند- اضافه مى‌كند:
«اين حكم الهى براى روشنى چشم آنها و اين كه غمگين نشوند و همه آنها راضى به آنچه در اختيارشان مى‌گذارى، گردند نزديكتر است» «ذلِكَ أَدْنى‌ أَنْ تَقَرَّ أَعْيُنُهُنَّ وَ لايَحْزَنَّ وَ يَرْضَيْنَ بِما آتَيْتَهُنَّ كُلُّهُنَّ».
زيرا، اولًا- اين يك حكم عمومى درباره همه آنها است، و تفاوتى در كار نيست.
ثانياً- حكمى است از ناحيه خدا كه براى مصالح مهمى تشريع شده، بنابراين، آنها بايد با رضا و رغبت به آن تن دهند و نه تنها نگران نباشند بلكه