و در حقيقت جزئى از برنامه انجام رسالت الهى او بوده، ولى در عين حال، گاه اختلاف ميان همسران و رقابتهاى زنانه متداول آنها، طوفانى در درون خانه پيامبر صلى الله عليه و آله برمى‌انگيخته، و فكر او را مشغول مى‌داشته است.
اينجا است كه خداوند يكى ديگر از ويژگيها را براى پيامبرش قائل شد، و براى هميشه به اين ماجراها و كشمكشها پايان داد، و پيامبر صلى الله عليه و آله را از اين نظر آسوده خاطر و فارغ البال كرد.
و چنان كه در آيه مورد بحث، مى‌خوانيم فرمود: «مى‌توانى (موعد) هر يك از اين زنان را كه بخواهى به تأخير بيندازى، و به وقت ديگرى موكول كنى، و هر كدام را بخواهى، نزد خود جاى دهى» «تُرْجِي مَنْ تَشاءُ مِنْهُنَّ وَ تُؤْوِي إِلَيْكَ مَنْ تَشاءُ».
«تُرْجِى» از ماده «ارجاء» به معنى تأخير، و «تُؤْوِى» از ماده «ايواء» به معنى كسى را نزد خود جاى دادن است.
مى‌دانيم: يكى از احكام اسلام، در مورد همسران متعدد آن است كه، شوهر اوقات خود را در ميان آنها به طور عادلانه تقسيم كند، اگر يك شب نزد يكى از آنها است، شب ديگر نزد ديگرى باشد، تفاوتى در ميان زنان از اين نظر وجود ندارد، و اين موضوع را در كتب فقه اسلامى به عنوان «حق قَسْم» تعبير مى‌كنند.
يكى از خصايص پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود كه:- به خاطر شرائط خاص زندگى طوفانى و بحرانيش در «مدينه» كه در هر ماه تقريباً يك جنگ بر او تحميل مى‌شد، و در همين زمان همسران متعدد داشت،- رعايت «حق قسم» به حكم آيه فوق از او ساقط بود، و مى‌توانست هرگونه اوقات خود را تقسيم كند، هر چند او با اين حال حتى الامكان مساوات و عدالت را- چنان كه در تواريخ اسلامى صريحاً آمده است- رعايت مى‌كرد.