٥١ تُرْجِي مَنْ تَشاءُ مِنْهُنَّ وَ تُؤْوِي إِلَيْكَ مَنْ تَشاءُ وَ مَنِ ابْتَغَيْتَ مِمَّنْ عَزَلْتَ فَلا جُناحَ عَلَيْكَ ذلِكَ أَدْنى‌ أَنْ تَقَرَّ أَعْيُنُهُنَّ وَ لايَحْزَنَّ وَ يَرْضَيْنَ بِما آتَيْتَهُنَّ كُلُّهُنَّ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما فِي قُلُوبِكُمْ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَلِيماً
ترجمه:
٥١- (موعد) هر يك از همسرانت را بخواهى مى‌توانى بتأخير اندازى، و هر كدام را بخواهى نزد خود جاى دهى؛ و هر گاه بعضى از آنان را كه بر كنار ساخته‌اى بخواهى نزد خود جاى دهى، گناهى بر تو نيست؛ اين (حكم الهى) براى روشنى چشم آنان، و اين كه:
غمگين نباشند و به آنچه به آنان مى‌دهى همگى راضى شوند نزديكتر است؛ و خدا آنچه را در قلوب شماست مى‌داند، و خداوند دانا و بردبار است (از مصالح بندگان خود با خبر است، و در كيفر آنها عجله نمى‌كند)!.
شأن نزول
در تفسير آيات ٢٨ و ٢٩ همين سوره، و بيان شأن نزول آنها گفتيم: جمعى از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله- بنابر آنچه مفسران نقل كرده‌اند- به پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كردند:
بر نفقه و هزينه زندگى ما بيفزا (زيرا چشمشان به غنائم جنگى افتاده بود، و چنين مى‌پنداشتند كه بايد از آن، بهره زيادى به آنها برسد) آيات مزبور نازل شد، و صريحاً به آنها گوشزد كرد كه: اگر دنيا و زينت دنيا را مى‌خواهند براى هميشه از پيامبر صلى الله عليه و آله جدا شوند، و اگر خدا و پيامبر و روز جزا را خواهانند با زندگى