هنگامى كه از طريق تشويق و تهديد آمادگى پذيرش حاصل شد، دعوت به سوى خداوند شروع مى‌شود، تنها در اينجا است كه دعوت مؤثر خواهد افتاد.
٣- با اين كه همه كارهاى پيامبر صلى الله عليه و آله به اذن و فرمان خدا است، در اينجا تنها برنامه دعوت، مقيد به اذن پروردگار شده، و اين به خاطر آن است كه مشكلترين و مهمترين كار پيامبران، همان دعوت به سوى خدا است؛ چرا كه بايد مردم را در مسيرى بر خلاف هوسها و شهوات سير دهد، و در اين مرحله بايد اذن و فرمان و يارى خدا باشد، تا به انجام رسد، ضمناً، روشن شود كه: پيامبر از خود چيزى ندارد، و آنچه مى‌گويد به اذن خدا است. «١»
٤- «سراج منير» بودن پيامبر صلى الله عليه و آله با توجه به اين كه «سراج» به معنى «چراغ» و «منير» به معنى «نور افشان» است اشاره به معجزات و دلائل حقانيت و نشانه‌هاى صدق دعوت پيامبر است، او چراغ روشنى است كه خودش گواه خويش است، تاريكيها و ظلمات را مى‌زدايد، و چشمها و دلها را به سوى خود متوجه مى‌كند، و همان گونه كه آفتاب آمد دليل آفتاب وجود او نيز دليل حقانيت او است.
قابل توجه اين كه: در قرآن مجيد، چهار بار واژه «سراج» آمده كه در سه مورد به معنى «خورشيد» است، از جمله در سوره «نوح» آيه ١٦ مى‌فرمايد: وَ جَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُوراً وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً: «خداوند ماه را نور آسمانها و خورشيد را چراغ فروزنده آن قرار داد».
گفتيم «سراج» در اصل به معنى چراغ است كه در سابق با استفاده از «فتيله و روغن قابل اشتعال» و امروز با نيروى برق و مانند آن، منبع نور و روشنائى