مى‌باشد.
نخست مى‌فرمايد: «اى پيامبر ما تو را به عنوان شاهد و گواه فرستاديم» «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً».
او از يكسو، گواه اعمال امت است؛ چرا كه اعمال آنها را مى‌بيند چنان كه در جاى ديگر مى‌خوانيم: وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ: «بگو: عمل كنيد، خداوند و رسول او و مؤمنان (امامان معصوم) اعمال شما را مى‌بينند» «١» و اين آگاهى از طريق مسأله عرض اعمال امت بر پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام تحقق مى‌پذيرد، كه شرح آن ذيل همان آيه آمده است. «٢»
و از سوى ديگر، شاهد و گواه بر انبياى پيشين است كه آنها خود گواه امت خويش بودند: فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى‌ هؤُلاءِ شَهِيداً: «حال آنها چگونه است آن روز كه براى هر امتى گواهى بر اعمالشان مى‌طلبيم و تو را گواه بر اعمال اينها قرار خواهيم داد». «٣»
و از سوى سوم، وجود تو، با اوصاف و اخلاقت، با برنامه‌هاى سازنده‌ات، با سوابق درخشانت، و با عملكردت، شاهد و گواه بر حقانيت مكتبت، و شاهد و گواه بر عظمت و قدرت پروردگار است.
سپس، به توصيف دوم و سوم پرداخته، مى‌فرمايد: «ما تو را بشارت دهنده و انذار كننده قرار داديم» «وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً».
بشارت دهنده نيكوكاران به پاداش بى‌پايان پروردگار، به سلامت و سعادت جاودان، به پيروزى و موفقيت پر افتخار.
و انذار كننده كافران و منافقان از عذاب دردناك الهى، از خسارت تمام