جهان طبيعت، زيرا هم امامان با عالم غيب ارتباط دارند، و هم مؤمنان راستينى كه بر اثر تهذيب نفس حجابها را از دل كنار زده‌اند و به مقام كشف و شهود نائل گشته‌اند.
فيلسوف معروف «صدر المتألهين شيرازى» در «مفاتيح الغيب» چنين مى‌گويد: وحى يعنى نزول فرشته بر گوش و دل، به منظور مأموريت و پيامبرى هر چند منقطع شده است، و فرشته‌اى بر كسى نازل نمى‌شود، و او را مأمور اجراى فرمانى نمى‌كند، زيرا به حكم «أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُم» آنچه از اين راه بايد به بشر برسد رسيده است، ولى باب الهام و اشراق، هرگز بسته نشده، و نخواهد شد، ممكن نيست اين راه مسدود گردد. «١»
اصولًا، اين ارتباط نتيجه ارتقاء نفس و پالايش روح و صفاى باطن است و ارتباطى به مسأله رسالت و نبوت ندارد، بنابراين، در هر زمان، مقدمات و شرائط آن حاصل گردد، اين رابطه معنوى بر قرار خواهد گشت، و هيچ گاه نوع بشر از اين فيض بزرگ محروم نبوده و نخواهد بود (دقت كنيد).
***