گذشته از حبّ جاه، حبّ مال، نيز آفت بزرگى است، و اسارت در چنگال آن، اسارتى است دردناك، و نقطه مقابل آن انفاق و كمك كردن به نيازمندان است، لذا در هفتمين توصيف مى‌گويد: «و مردان انفاق‌گر و زنان انفاق كننده» «وَ الْمُتَصَدِّقِينَ وَ الْمُتَصَدِّقاتِ».
گفتيم، سه چيز است كه اگر انسان از شر آن در امان بماند، از بسيارى از شرور و آفات اخلاقى در امان است، زبان و شكم و شهوت جنسى، به قسمت اول در چهارمين توصيف اشاره شد، اما به قسمت دوم و سوم در هشتمين و نهمين وصف مؤمنان راستين اشاره كرده، مى‌گويد: «و مردانى كه روزه مى‌دارند و زنانى كه روزه مى‌دارند» «وَ الصَّائِمِينَ وَ الصَّائِماتِ».
«و مردانى كه دامان خود را از آلودگى به بى‌عفتى حفظ مى‌كنند، و زنانى كه عفيف و پاكند» «وَ الْحافِظِينَ فُرُوجَهُمْ وَ الْحافِظاتِ».
سرانجام به دهمين و آخرين صفت كه تداوم تمام اوصاف پيشين، به آن بستگى دارد پرداخته مى‌گويد: «و مردانى كه بسيار به ياد خدا هستند، و زنانى كه بسيار ياد خدا مى‌كنند» «وَ الذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراً وَ الذَّاكِراتِ».
آرى، آنها با ياد خدا در هر حال و در هر شرايط، پرده‌هاى غفلت و بى‌خبرى را از قلب خود كنار مى‌زنند، وسوسه‌ها و همزات شياطين را دور مى‌سازند و اگر لغزشى از آنان سر زده، فوراً در مقام جبران بر مى‌آيند، تا از صراط مستقيم الهى فاصله نگيرند.
در اين كه منظور از «ذكر كثير» چيست؟ در روايات اسلامى و كلمات مفسرين، تفسيرهاى گوناگونى ذكر شده كه ظاهراً همه از قبيل ذكر مصداق است و مفهوم وسيع اين كلمه، شامل همه آنها مى‌شود.
از جمله در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: إِذَا أَيْقَظَ الرَّجُلُ