منظور از، «سَراح جميل» در آيه مورد بحث، رها كردن زنان توأم با نيكى و خوبى، و بدون نزاع و قهر است.
در اينجا مفسران و فقهاى اسلامى، بحث مشروحى دارند كه: آيا منظور از اين سخن، در آيه فوق اين است كه: پيامبر صلى الله عليه و آله زنان خود را مخير ميان ماندن و جدا شدن كرد؟ و اگر آنها جدائى را انتخاب مى‌كردند، خود طلاق محسوب مى‌شد؟ و نيازى به اجراى صيغه طلاق نداشت؟
يا اين كه: منظور اين بوده كه، آنها يكى از دو راه را انتخاب كنند، اگر جدائى را انتخاب مى‌كردند، پيامبر صلى الله عليه و آله اقدام به اجراى صيغه طلاق مى‌فرمود، و گرنه به حال خود باقى مى‌ماندند.
البته آيه فوق دلالتى بر هيچ يك از اين دو امر ندارد، و اين كه: بعضى تصور كرده‌اند، آيه گواه بر تخيير زنان پيامبر صلى الله عليه و آله است، و اين حكم را از مختصات پيامبر صلى الله عليه و آله شمرده‌اند؛- زيرا در حق ساير مردم، جارى نمى‌شود،- درست به نظر نمى‌رسد.
بلكه، جمع ميان آيه فوق، و آيات طلاق، ايجاب مى‌كند كه: منظور جدا شدن از طريق طلاق است.
به هر حال، اين مسأله در ميان فقهاى شيعه و اهل سنت، مورد گفتگو است هر چند قول دوم، يعنى جدا شدن از طريق طلاق، نزديكتر به ظواهر آيات مى‌باشد.
به علاوه تعبير «أُسَرِّحْكُنَّ» (من شما را رها سازم) ظهور در اين دارد كه پيامبر صلى الله عليه و آله اقدام به جدا ساختن آنها مى‌فرمود، به خصوص اين كه: ماده «تسريح» به معنى طلاق در جاى ديگر، از قرآن مجيد به كار رفته است. «١»- «٢»