تفسير:
يا سعادت جاودان، يا زرق و برق دنيا!
فراموش نكرده‌ايد كه، در آيات نخست اين سوره، خداوند تاج افتخارى بر سر زنان پيامبر صلى الله عليه و آله زده، و آنها را به عنوان «ام المؤمنين» (مادر مؤمنان) معرفى نموده، بديهى است هميشه مقامات حساس و افتخار آفرين، وظائف سنگينى نيز همراه دارد، چگونه زنان پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌توانند «ام المؤمنين» باشند، ولى فكر و قلبشان در گرو زرق و برق دنيا باشد؟ و چنين پندارند كه اگر غنائمى نصيب مسلمانان شده است، همچون همسران پادشاهان، بهترين قسمتهاى غنائم را به خود اختصاص دهند، و چيزى كه با جانبازى و خونهاى پاك شهيدان به دست آمده تحويل آنان گردد، در حالى كه در گوشه و كنار افرادى، در نهايت عسرت زندگى مى‌كنند.
از اين گذشته، نه تنها پيامبر صلى الله عليه و آله به مقتضاى آيات پيشين «اسوه» مردم است كه خانواده او نيز بايد اسوه خانواده‌ها، و زنانش مقتداى زنان با ايمان تا دامنه قيامت، گردد.
پيامبر صلى الله عليه و آله پادشاه نيست كه حرم‌سرائى داشته باشد پر زرق و برق، و زنانش غرق جواهرات گران قيمت، و وسائل تجملاتى باشند.
شايد، هنوز گروهى از مسلمانان «مكّه» كه به عنوان «مهاجر» به «مدينه» آمده بودند، بر «صفه» (همان سكوى مخصوصى كه در كنار مسجد پيغمبر قرار داشت) شب را تا به صبح مى‌گذراندند، و خانه و كاشانه‌اى در آن شهر نداشتند، در چنين شرائطى هرگز، پيامبر صلى الله عليه و آله اجازه نخواهد داد، زنانش چنين توقعاتى داشته باشند.
از پاره‌اى از روايات استفاده مى‌شود: حتى بعضى از آنان خشونت سخن را