١٨ قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الْمُعَوِّقِينَ مِنْكُمْ وَ الْقائِلِينَ لِإِخْوانِهِمْ هَلُمَّ إِلَيْنا وَ لايَأْتُونَ الْبَأْسَ إِلَّا قَلِيلًا
١٩ أَشِحَّةً عَلَيْكُمْ فَإِذا جاءَ الْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَالَّذِي يُغْشى‌ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ فَإِذا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقُوكُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ أَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِ أُولئِكَ لَمْ‌يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً
٢٠ يَحْسَبُونَ الأَحْزابَ لَمْ‌يَذْهَبُوا وَ إِنْ يَأْتِ الأَحْزابُ يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بادُونَ فِي الأَعْرابِ يَسْئَلُونَ عَنْ أَنْبائِكُمْ وَ لَوْ كانُوا فِيكُمْ ما قاتَلُوا إِلَّا قَلِيلًا
ترجمه:
١٨- خداوند كسانى كه مردم را از جنگ باز مى‌داشتند و كسانى را كه به برادران خود مى‌گفتند: «به سوى ما بيائيد» به خوبى مى‌شناسد؛ و آنها (مردمى ضعيفند و) جز اندكى پيكار نمى‌كنند.
١٩- آنها در همه چيز نسبت به شما بخيلند؛ و هنگامى كه ترس (و بحرانى) پيش آيد مى‌بينى آن چنان به تو نگاه مى‌كنند، و چشمهايشان در حدقه مى‌چرخد، كه گوئى مى‌خواهند قالب تهى كنند! اما وقتى حالت خوف و ترس فرو نشست، زبانهاى تند خود را از خشم بر شما مى‌گشايند (و سهم خود را از غنائم مطالبه مى‌كنند) در حالى كه در مال حريص‌اند؛ آنها ايمان نياورده‌اند، و خداوند اعمالشان را نابود كرده؛ و اين كار بر خدا