گريبان شما را مى‌گيرد، حتى در خانه‌ها، و در كنار زن و فرزندانتان، و حادثه‌اى از درون يا از برون به زندگى شما پايان مى‌دهد-.
و اگر اجل شما فرا نرسيده باشد، چهار روزى در اين دنيا زندگى توأم با ذلت و خفت خواهيد داشت، و اسير چنگال دشمنان، و سپس عذاب الهى، خواهيد شد.
در حقيقت، اين بيان شبيه همان چيزى است كه در «جنگ احد»، خطاب به گروه ديگرى از منافقان سست عنصر، نازل گرديد: قُلْ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلى‌ مَضاجِعِهِمْ: «بگو: اگر هم در خانه‌هاى خود بوديد، آنها كه كشته شدن بر آنها مقدر شده‌بود قطعاً به سوى آرامگاه‌هاى خود بيرون مى‌آمدند». «١»
***
ديگر اين كه: مگر نمى‌دانيد تمام سرنوشت شما به دست خدا است، و هرگز نمى‌توانيد از حوزه قدرت و مشيت او فرار كنيد.
«اى پيامبر! به آنها بگو! چه كسى مى‌تواند، شما را در برابر اراده خدا حفظ كند، اگر او مصيبت يا رحمتى را براى شما بخواهد»؟! «قُلْ مَنْ ذَا الَّذِي يَعْصِمُكُمْ مِنَ اللَّهِ إِنْ أَرادَ بِكُمْ سُوءاً أَوْ أَرادَ بِكُمْ رَحْمَةً».
آرى، «آنها غير از خدا هيچ سرپرست و ياورى نخواهند يافت» «وَ لايَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيّاً وَ لا نَصِيراً».
بنابراين، اكنون كه همه مقدرات شما به دست او است، فرمان او را در زمينه جهاد كه مايه عزت و سربلندى در دنيا و در پيشگاه خدا است، به جان بپذيريد، و حتى اگر شهادت در اين راه به سراغ شما آيد، با آغوش باز از آن استقبال كنيد.