از اينجا به سراغ تفسير آيات مى‌رويم و ساير جزئيات اين «غزوه» را به بحث نكات وا مى‌گذاريم.
قرآن اين ماجرا را نخست، در يك آيه، خلاصه مى‌كند سپس در ١٦ آيه ديگر به بيان خصوصيات آن مى‌پردازد.
مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، نعمت بزرگ خدا را بر خودتان به ياد آوريد، در آن هنگام كه لشكرهاى (عظيمى) به سراغ شما آمدند» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جاءَتْكُمْ جُنُودٌ».
«ولى ما باد و طوفانى بر آنها فرستاديم و لشكريانى كه آنها را نمى‌ديديد، و به اين وسيله، آنها را در هم كوبيديم» «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً وَ جُنُوداً لَمْ‌تَرَوْها».
«و خداوند به تمام كارهائى كه انجام مى‌دهيد (و كارهائى كه هر گروه در اين ميدان بزرگ انجام دادند) بصير و بينا است» «وَ كانَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيراً».
در اينجا چند مطلب قابل دقت است:
١- تعبير به «أُذْكُرُوا» نشان مى‌دهد: اين آيات بعد از پايان جنگ و گذشتن مقدارى از زمان كه به مسلمانان اجازه داد، آنچه را ديده بودند، در فكر خود مورد تحليل قرار دهند، نازل گرديد تا تأثير عميق‌ترى بخشد.
٢- تعبير به «جُنُود» اشاره به احزاب مختلف جاهلى (مانند قريش، غطفان بنى سليم، و بنى اسد، و بنى فزاره و بنى اشجع و بنى مرة) و طايفه يهود داخل مدينه است.
٣- منظور از «جُنُوداً لَمْ‌تَرَوْها» كه به يارى مسلمانان آمدند، همان فرشتگانى است كه يارى آنها نسبت به مؤمنان در «غزوه بدر» نيز صريحاً در قرآن مجيد آمده است، ولى همان گونه كه در ذيل آيه ٩ سوره «انفال» بيان كرديم،