دِيارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ: «غنائمى كه بدون جنگ، به دست مسلمانان مى‌افتد متعلق به فقراى مهاجرين است، همانها كه از خانه‌ها و اموالشان بيرون رانده شدند، در حالى كه خواستار فضل پروردگار، و رضاى او بودند، همانها كه خدا و رسولش را يارى مى‌كنند، آنها صادقين هستند».
به اين ترتيب، روشن است: منظور از «صادقين» كسانى مى‌باشند كه در ميدان حمايت از آئين خدا، و جهاد و ايستادگى در برابر مشكلات، و بذل جان و مال، صداقت و راستگوئى خود را به اثبات رسانده‌اند. «١»
اما اين كه منظور، از «سؤال كردن از صدق صادقين» چيست؟ با توجه به آنچه در بالا گفتيم روشن است، منظور اين است كه: آيا در اعمال خود اخلاص نيت و صدق ادعاى خويش را به ثبوت مى‌رسانند يا نه؟ در انفاق، در جهاد، در شكيبائى در برابر مشكلات، و مخصوصاً سختيهاى ميدان جنگ.
اما اين سؤال، در كجا صورت مى‌گيرد؟ ظاهر آيه اين است كه: در قيامت در دادگاه عدل پروردگار، آيات متعددى از قرآن نيز از تحقق چنين سؤالى در قيامت به طور كلى خبر مى‌دهد.
ولى، اين احتمال نيز وجود دارد كه: سؤال، جنبه سؤال عملى داشته باشد، و در دنيا صورت گيرد؛ چرا كه با بعثت انبياء، همه مدعيان ايمان زير سؤال قرار مى‌گيرند، و عمل آنها پاسخى است به اين سؤال كه: آيا در دعوى خود صادق هستند؟!