تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٠
٢٦ أَ وَ لَمْيَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَساكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ أَ فَلايَسْمَعُونَ
٢٧ أَ وَ لَمْيَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْماءَ إِلَى الأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعامُهُمْ وَ أَنْفُسُهُمْ أَ فَلايُبْصِرُونَ
٢٨ وَ يَقُولُونَ مَتى هذَا الْفَتْحُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
٢٩ قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لايَنْفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمانُهُمْ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ
٣٠ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ انْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ
ترجمه:
٢٦- آيا براى هدايت آنها همين كافى نيست كه نسلهاى زيادى را كه پيش از آنان زندگى داشتند، هلاك كرديم؟! اينها در مساكن (ويران شده) آنان راه مىروند؛ در اين آياتى است (از قدرت خداوند و مجازات دردناك مجرمان)؛ آيا نمىشنوند؟!
٢٧- آيا نديدند كه ما آب را به سوى زمينهاى خشك مىرانيم و به وسيله آن زراعتهائى مىرويانيم كه هم چهارپايانشان از آن مىخورند و هم خودشان تغذيه مىكنند؛ آيا نمىبينند؟!
٢٨- آنان مىگويند: «اگر راست مىگوئيد، اين پيروزى شما كى خواهد بود»؟!
٢٩- بگو: «روز پيروزى، ايمان آوردن، سودى به حال كافران نخواهد داشت؛ و به آنها هيچ مهلت داده نمىشود»!
٣٠- حال كه چنين است، از آنها روى بگردان و منتظر باش؛ آنها نيز منتظرند! (تو