است، خدمتش رفتم، عرض كردم: اى رسول خدا صلى الله عليه و آله! عملى به من بياموز كه مرا وارد بهشت كند، و از آتش دوزخ دور سازد.
فرمود: سؤال بزرگى كردى، اما پاسخ آن براى كسى كه خدا بر او آسان كرده است، مشكل نيست، سپس افزود: تَعْبُدِ اللَّهَ وَ لاتُشْرِكْ بِهِ شَيْئاً وَ تُقِيْمُ الصَّلوةَ الْمَكْتُوبَةَ وَ تُؤَدِّى الزَّكوةَ الْمَفْرُوضَةَ وَ تَصُومُ شَهْرَ رَمَضانَ: «خدا را پرستش كن، و چيزى را شريك او قرار نده نمازهاى واجب را انجام ده و زكات واجب- حق مستمندان- را اداء كن و ماه رمضان را روزه بگير».
بعد فرمود: و اگر بخواهى از ابواب خيرات به تو خبر مى‌دهم عرض كردم اى پيامبر بفرمائيد فرمود: الصَّوْمُ جَنَّةٌ مِنَ النَّارِ وَ الصَّدَقَهُ تُكَفِّرُ الْخَطِيْئَهَ وَ قِيامُ الرَّجُلِ فِى جَوْفِ الْلَّيْلِ يَبْتَغِى وَجْهَ اللَّهِ ثُمَّ قَرَأَ هذِهِ الآيَةَ: تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ: «روزه سپرى است در برابر آتش، و انفاق در راه خدا كفاره گناهان است، و قيام انسان در دل شب براى خشنودى خدا سپس آيه «تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ» را قرائت فرمود». «١»
گر چه هيچ مانعى ندارد كه آيه مفهوم وسيعى داشته باشد، هم بيدار ماندن در آغاز شب را براى نماز عشاء شامل شود، و هم بر خاستن در سحرگاه را براى نماز شب، ولى دقت در مفهوم «تَتَجافى‌» معنى دوم را بيشتر در ذهن منعكس مى‌كند، زيرا ظاهر جمله اين است كه: قبلًا پهلوها در بستر آرام گرفته سپس از آن دور مى‌شود و اين مناسب قيام در آخر شب براى انجام نماز است، بنابراين دسته اول از روايات از قبيل توسعه در مفهوم و الغاء خصوصيت است.
گر چه درباره اهميت اين نماز پر بركت، همان چند روايت فوق كافى به نظر مى‌رسد، ولى اين نكته قابل ذكر است كه در روايات اسلامى آن قدر اهميت