مى‌فرمايد: فَالْمُدَبِّراتِ أَمْراً: «سوگند به فرشتگانى كه به فرمان خدا تدبير امور مى‌كنند».
مى‌دانيم، سنت الهى بر اين است كه مشيت خود را از طريق اسباب پياده كند.
و گروهى از اين فرشتگان، فرشتگان قبض ارواحند كه در آيات ٢٨ و ٣٣ سوره «نحل» و بعضى ديگر از آيات قرآن به آنها اشاره شده است، و در رأس آنها «ملك الموت» قرار دارد.
احاديث زيادى در اين زمينه، نقل شده كه اشاره به بعضى از آنها از جهاتى لازم به نظر مى‌رسد:
١- در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: الأَمْراضُ وَ الأَوْجاعُ كُلُّها بَرِيْدٌ لِلْمَوْتِ وَ رُسُلٌ لِلْمَوْتِ! فَاذا حانَ الأَجَلُ أَتى‌ مَلَكُ الْمَوْتِ بِنَفْسِهِ فَقالَ يا أَيُّهَا الْعَبْدُ! كَمْ خَبَرٍ بَعْدَ خَبَرٍ؟ وَ كَمْ رَسُولٍ بَعْدَ رَسُولٍ؟ وَ كَمْ بَرِيْدٍ بَعْدَ بَرِيْدٍ؟ أَنَا الَخَبُر الَّذِى لَيْسَ بَعْدِى خَبَرٌ!:
«بيماريها و دردها همگى قاصدان مرگ و فرستادگان او هستند، هنگامى كه عمر انسان به سر مى‌رسد، فرشته مرگ مى‌آيد (بيمار از ديدن فرشته مرگ وحشت مى‌كند و آن را بى‌مقدمه مى‌پندارد ولى) به او مى‌گويد: اى بنده خدا چه اندازه خبر بعد از خبر، و رسول بعد از رسول، و پيك بعد از پيك، براى تو فرستادم؟ اما من آخرين خبرم، و بعد از من، خبرى نيست»!
پس آن گاه مى‌گويد: «دعوت پروردگارت را اجابت كن! خواه از روى ميل و خواه از روى اكراه»! و هنگامى كه فرشته مرگ روح او را قبض مى‌كند، فرياد بستگان بلند مى‌شود، او صدا مى‌زند: عَلى‌ مَنْ تَصْرَخُونَ؟ وَ عَلى‌ مَنْ تَبْكُونَ؟
فَوَ اللَّهِ ما ظَلَمْتُ لَهُ أَجَلًا وَ لا أَكَلْتُ لَهُ رِزْقاً بَلْ دَعاهُ رَبُّهُ: «بر چه كسى فرياد