كنيد، رحمانيت و رحيميت خداوند، مانع از مجازات مجرمان آلوده و ستمگر است، مبادا به آيات رحمت مغرور شويد و خود را از مجازات الهى معاف بشمريد كه رحمت او جائى دارد و غضب او جائى.
او مسلماً- مخصوصاً با توجه به لام قسم در جمله «لَأَمْلَئَنَّ» و نون تأكيد در آخر آن- به اين وعده خود وفا خواهد كرد، و دوزخ را از اين دوزخيان پر مى‌كند، كه اگر نكند بر خلاف حكمت است.
***
لذا در آيه بعد مى‌گويد: ما به اين دوزخيان خواهيم گفت: «بچشيد عذاب جهنم را به خاطر اين كه: لقاى امروز خود را فراموش كرديد، و ما نيز شما را به دست فراموشى سپرديم»! «فَذُوقُوا بِما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا إِنَّا نَسِيناكُمْ».
«و نيز بچشيد عذاب هميشگى را به سبب اعمالى كه انجام مى‌داديد» «وَ ذُوقُوا عَذابَ الْخُلْدِ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ».
بار ديگر، از اين آيه استفاده مى‌شود كه: فراموش كردن دادگاه عدل قيامت سرچشمه اصلى بدبختيهاى آدمى است، و در اين صورت است كه خود را در برابر قانون‌شكنى‌ها و مظالم آزاد مى‌بيند، و نيز از اين آيه، به خوبى روشن مى‌شود كه مجازات ابدى در برابر اعمالى است كه انسان انجام مى‌دهد، و نه چيز ديگر. «١»
ضمناً، منظور از فراموش كردن پروردگار، نسبت به بندگانش، بى‌اعتنائى، و ترك حمايت و فريادرسى است و گر نه همه عالم هميشه نزد پروردگار است و فراموشى درباره او معنى ندارد.