مى‌داديم؛ ولى (من آنها را آزاد گذارده‌ام) و سخن و وعده‌ام حق است كه دوزخ را (از افراد بى‌ايمان و گنهكار) از جن و انس همگى پر كنم!
١٤- (و به آنها مى‌گويم:) بچشيد (عذاب جهنم را)! به خاطر اين كه ديدار امروزتان را فراموش كرديد، ما نيز شما را فراموش كرديم، و بچشيد عذاب جاودان را به خاطر اعمالى كه انجام مى‌داديد!
تفسير:
ندامت و تقاضاى بازگشت
اين آيات، با بحث گويائى درباره «معاد» آغاز مى‌شود، سپس حال «مجرمان» را در جهان ديگر بازگو مى‌كند، و مجموعاً تكميلى است براى بحثهاى گذشته كه پيرامون «مبدأ» سخن مى‌گفت، زيرا مى‌دانيم بحث از «مبدأ» و «معاد» در قرآن مجيد، غالباً با يكديگر توأم است.
نخست مى‌گويد: «آنها گفتند: آيا هنگامى كه ما مرديم و خاك شديم و در زمين گم شديم، آفرينش تازه‌اى خواهيم يافت»؟! «وَ قالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الأَرْضِ أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ».
تعبير به «گم شدن در زمين» (ضَلَلْنا فِى الأَرْض) اشاره به اين است كه:
انسان پس از مردن، خاك مى‌شود، همانند ساير خاكها، و هر ذره‌اى از آن بر اثر عوامل طبيعى و غير طبيعى، به گوشه‌اى پرتاب مى‌شود، و ديگر چيزى از او باقى به نظر نمى‌رسد، تا آن را در قيامت دو باره بازگردانند.
ولى آنها در حقيقت منكر قدرت خداوند بر اين كار آنها نيستند «بلكه آنها لقاى پروردگارشان را انكار مى‌كنند» «بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ».
آنها مى‌خواهند مرحله لقاى پروردگار، كه مرحله حساب، كتاب، ثواب، و