تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٧
٦ ذلِكَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ٧ الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ وَ بَدَأَ خَلْقَ الإِنْسانِ مِنْ طِينٍ ٨ ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ ٩ ثُمَّ سَوَّاهُ وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الأَبْصارَ وَ الأَفْئِدَةَ قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
ترجمه:
٦- خداوندى است كه از پنهان و آشكار با خبر است، و شكستناپذير و مهربان است!
٧- او همان كسى است كه هر چه را آفريد نيكو آفريد؛ و آفرينش انسان را از گِل آغاز كرد.
٨- سپس نسل او را از عصارهاى از آب ناچيز و بىقدر آفريد.
٩- سپس (اندام) او را موزون ساخت و از روح خويش در وى دميد؛ و براى شما گوش و چشمها و دلها قرار داد، اما كمتر شكر نعمتهاى او را به جا مىآوريد.
تفسير:
مراحل شگفتانگيز آفرينش انسان
آيات مورد بحث نخست اشاره و تأكيدى است بر بحثهاى توحيدى كه در آيات قبل گذشت كه در چهار مرحله خلاصه مىشد (توحيد خالقيت، حاكميت ولايت و ربوبيت) مىفرمايد: «كسى كه با اين صفات گفته شد، خداوندى است