دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٣ - ١٠/ ١٤ تفسير كلمه«مولا»

١٠/ ١٤

تفسير كلمه «مولا»

٨٧٢. امام حسين ٧: خداوند تبارك و تعالى همه آداب را به پيامبرش آموخت و چون در آنها استوار شد، كار را به او تفويض كرد و فرمود: «آنچه را پيامبر برايتان آورد، بگيريد و از آنچه شما را باز داشت، باز ايستيد». همانا پيامبر خدا همان آدابى را كه [خداوند] به او ياد داده بود، به على ٧ آموخت و چون على ٧ در همه آن آداب استوار شد، امر [امامت‌] را به او واگذار كرد و فرمود: «هركه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست».

٨٧٣. معانى الأخبار به نقل از ابو اسحاق: به على بن حسين ٨ گفتم: معناى گفته پيامبر ٦: «هركه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست» چيست؟

فرمود: « [پيامبر ٦‌] به آنان خبر داد كه پس از خودش او (على ٧) امام است».

٨٧٤. معانى الأخبار به نقل از ابان بن تغلب: از ابو جعفر، محمّد بن على [باقر] ٨ درباره گفته پيامبر ٦: «هركه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست» پرسيدم.

گفت: «اى ابو سعيد! تو از مانند اين [مطلب روشن‌] مى‌پرسى؟! [پيامبر ٦‌] به آنان فهماند كه وى (على ٧)، جانشين او در ميان آنان مى‌شود».

٨٧٥. امام صادق ٧ به نقل از پدرش: مردى از او پرسيد: اى پسر پيامبر خدا! على كه درودهاى خداوند بر او باد! به چه چيز بر مردم برترى دارد؟

فرمود: «پيامبر خدا مى‌فرمايد:" هركه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست. خدايا! دوستدارش را دوست و دشمنش را دشمن بدار"».

مرد گفت: اين حديث در ميان مردم، معروف شده و عام و خاص، آن را مى‌دانند. آيا جز آن هم هست؟

امام باقر ٧ فرمود: «واى بر تو! آيا مى‌دانى اين گفته، چه چيزهايى در خود دارد و مقتضاى آن‌چيست؟! خداوند عز و جل به‌وسيله آن، همان‌حرف‌شنوى و فرمانبردارى‌اى‌