دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٦٥ - ١/ ١٦ ١ ناپسند داشتن اجتماع«نبوت» و«خلافت» در يك جا

١/ ١٥ ـ ٤

اجبار

١٠٠٥. المناقب، ابن شهر آشوب: روايت شده است كه چون از على ٧ بيعت خواستند، اوّلى به او گفت: بيعت كن.

فرمود: «اگر نكنم؟».

گفت: به خدايى كه جز او خدايى نيست، گردنت را مى‌زنيم.

على رو به قبر [پيامبر ٦‌] كرد و گفت: «اى پسر مادرم (برادرم)! قوم، مرا خوار داشتند و نزديك بود كه مرا بكشند»[١].

١٠٠٦. امام صادق ٧: به خدا سوگند، على ٧ بيعت نكرد تا آن كه ديد دودْ داخل خانه‌اش شد.

ر. ك: ص ٥١٧ (هجوم به خانه فاطمه، دختر پيامبر).

١/ ١٦

دستاويزهاى اهل سقيفه‌

١/ ١٦ ـ ١

ناپسند داشتن اجتماع «نبوّت» و «خلافت» در يك جا

١٠٠٧. تاريخ الطبرى به نقل از ابن عبّاس: عمر بن خطّاب به من گفت: اى ابن عبّاس! آيا مى‌دانى چه چيزْ موجب شد كه پس از محمّد ٦ قريش مانع [خلافت‌] بنى هاشم شوند؟

[من‌] ناپسند داشتم كه پاسخش دهم. از اين رو گفتم: اگر ندانم، امير مؤمنانْ آگاهم مى‌كند.

عمر گفت: [آنان‌] خوش نداشتند كه نبوّت و خلافت را براى شما جمع كنند تا

[١] اشاره‌اى به آيه ١٥٠ از سوره اعراف است.