دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٥ - حديث

گفتند: گواهى مى‌دهيم كه تو [پيام رسالت را] ابلاغ نمودى و خيرخواهى كردى و آنچه بر گردنت بود، رساندى. پس، خدا برترين پاداشى را كه به فرستادگانش داده، به تو بدهد!

پيامبر ٦ گفت: «خدايا! گواه باش». سپس گفت: «اى گروه مسلمانان! حاضر بايد [اين سخن را] به غايب برساند كه: همه آنانى را كه به من ايمان آورده و تصديقم كرده‌اند، به ولايت على سفارش مى‌كنم. بدانيد كه ولايت على ولايت من و ولايت من ولايت پروردگارم است و اين، عهدى است كه پروردگارم به عهده‌ام نهاده و فرمان داده است كه آن را به شما برسانم». سپس سه بار گفت: «آيا شنيديد؟».

گوينده‌اى گفت: اى پيامبر خدا! شنيديم.

٧٦٩. شواهد التنزيل به نقل از زياد بن منذر: نزد امام باقر ٧ بودم و او با مردم سخن مى‌گفت كه مردى از اهالى بصره به نام عثمان اعشى كه از حسن بصرى، حديث نقل مى‌كرد به سوى او آمد و گفت: اى زاده پيامبر خدا، خدايم فدايت كند! حسن به ما مى‌گويد كه آيه: «اى پيامبر! آنچه را از پروردگارت بر تو نازل شده، برسان»، در حقّ مردى نازل شده است؛ ولى نمى‌گويد درباره چه كسى است!

امام ٧ گفت: «اگر مى‌خواست، مى‌توانست بگويد؛ امّا مى‌ترسد! جبرئيل ٧ بر پيامبر ٦ فرود آمد و گفت: خداوند به تو فرمان مى‌دهد كه امّتت را به نمازشان راهنمايى كنى. او هم چنين كرد.

بار ديگر آمد و گفت: خداوند به تو فرمان مى‌دهد كه امّتت را به زكاتشان راهنمايى كنى. او هم چنين كرد.

سپس فرود آمد و گفت: خداوند به تو فرمان مى‌دهد كه امّتت را به روزه‌شان راهنمايى كنى. او هم كرد.

سپس فرود آمد و گفت: خداوند به تو فرمان مى‌دهد كه امّتت را به حجّشان راهنمايى كنى. او هم كرد.

سپس فرود آمد و گفت: خداوند به تو فرمان مى‌دهد كه امّتت را به وليّشان‌