دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٣ - ٧/ ٢ على، مولاى هر كسى است كه پيامبر، مولاى اوست

٦٢١. پيامبر خدا ٦: على بن ابى طالب، مولاى كسى است كه من مولاى اويم.

٦٢٢. مسند ابن حنبل به نقل از بُرَيده: در يمن، همراه على ٧ مى‌جنگيدم كه از او سختگيرى‌اى ديدم. چون به نزد پيامبر خدا آمدم، از على گِله كردم و بر او خُرده گرفتم. ديدم كه چهره پيامبر خدا دگرگون شد و فرمود: «اى بريده! آيا من به مؤمنان، از خود آنها سزاوارتر نيستم؟».

گفتم: چرا، اى پيامبر خدا!

فرمود: «هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست».

٦٢٣. فضائل الصحابة، ابن حنبل به نقل از ابن طاووس، از پدرش: چون پيامبر خدا على ٧ را به سوى يمن فرستاد، بريده اسلمى با او همراه گرديد و درباره چيزى از على ٧ ناراحت شد و شكايت خود را به نزد پيامبر خدا برد. پيامبر خدا فرمود: «هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست».

٦٢٤. خصائص أمير المؤمنين، نسايى به نقل از بريده: پيامبر خدا، ما را به جنگى روانه كرد و على ٧ را به فرماندهى ما گمارد. چون بازگشتيم، از ما پرسيد: «همراهىِ سرپرستتان را چگونه يافتيد؟».

[نمى‌دانم‌] من از او شكايت كردم، يا ديگرى. من مردى سر به زير بودم. چون سرم را بالا كردم، ديدم كه چهره پيامبر خدا سرخ شده است. پس فرمود: «هر كه‌