دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٣ - ١/ ١١ اعتراض امام به نتيجه اجتماع سقيفه

به آن چسبيدند و گروهى سخاوتمندانه از آن چشم پوشيدند و بهترين داور، خداست:

پس، غارتى را كه در اطراف آن، فرياد و هياهو شده است، وا گذار».

٩٧٢. امام على ٧ خطاب به يكى از يارانش كه پرسيد: چگونه قومتان (قريش)، شما را از اين مقام باز داشتند، در حالى كه شما بدان سزاوارتر بوديد؟: اى برادر اسدى! نااستوار و نابه‌جا مى‌پرسى؛ امّا تو حقّ خويشاوندى و پرسيدن دارى، و مى‌خواهى بدانى، پس بدان: از سرِ خودخواهى بود كه خلافت را در انحصار خود گرفتند و ما را با وجود نسبت نزديك‌تر و استوارتر [مان‌] به پيامبر خدا، كنار زدند. گروهى آزمندانه بدان چسبيدند و گروهى سخاوتمندانه از آن چشم پوشيدند و خداوند، داور است و بازگشت روز قيامت به سوى اوست:

غارت [شترانى‌] را كه در اطراف آن فرياد و هياهو شده است، واگذار.

بلكه از غارت‌شترانى سخن بگو كه در پى باز پس گرفتن شتران نخستين رفته بودند[١].

ر. ك: ج ٥ ص ٤١٩ (نبرد تبليغاتى).

[١] شعر از امرئ القيس بن حجر كندى است و گفته شده است كه امير مؤمنان، تنها به مصرع نخست استشهاد نمود و دنباله شعر را راويان آورده‌اند( شرح نهج البلاغة: ج ٩ ص ٢٤٣).