برخاست و با مردم، سخن گفت. او هر كس را كه مى‌گفت: «پيامبر، در گذشته است»، به قتل و قطع [دست و پا] تهديد مى‌نمود و مى‌گفت: پيامبر خدا در بيهوشى است و اگر برخيزد، مى‌بُرد و مى‌كُشد.

عمرو بن قيس بن زائدة بن اصم بن امّ مكتوم، در انتهاى مسجد ايستاده بود و [اين آيه را] مى‌خواند: «و محمّد، جز پيامبرى نيست كه پيش از او هم پيامبرانى بوده‌اند ... و زودا كه خداوند، سپاس‌گزاران را پاداش دهد!».

مردم، مسجد را پر كرده بودند و مى‌گريستند و آشفته بودند و گوش نمى‌كردند. پس، عبّاس بن عبد المطّلب به سوى مردم آمد و گفت: اى مردم! آيا نزد كسى از شما عهد و سفارش خاصّى از پيامبر خدا درباره وفاتش موجود است تا براى ما باز گويد؟ گفتند: نه.

[عبّاس‌] گفت: اى عمر! آيا تو آگاهى خاصّى دارى؟

گفت: نه.

[عبّاس‌] گفت: اى مردم! گواهى‌اى مى‌دهم كه هيچ كس گواهى نمى‌دهد كه سفارش خاصّى از پيامبر ٦ درباره وفاتش، نزد او باشد. به خدايى كه جز او خدايى نيست، پيامبر خدا مرگ را چشيد.

ابو بكر، سوار بر مركبش از سُنح آمد تا بر در مسجد پياده شد. سپس با غم و اندوه، جلو آمد و بر در منزل دخترش عايشه [ايستاد و] اجازه خواست. عايشه به او اجازه داد. او داخل شد، در حالى كه پيامبر خدا بر بسترْ وفات يافته بود و زنان، پيرامونش بودند. پس، چهره‌هايشان را پوشاندند و خود را از ابو بكر پنهان ساختند، مگر عايشه.

ابو بكر، چهره پيامبر خدا را گشود و بر روى او خم شد و در حالى كه او را مى‌بوسيد و مى‌گريست، مى‌گفت: آنچه ابن خطّاب مى‌گويد، درست نيست. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، پيامبر خدا وفات يافته است. رحمت خدا بر تو باد، اى پيامبر خدا! چه پاكْ زندگى نمودى و چه پاك در گذشتى!

سپس او را با پارچه پوشاند و شتابان به سوى مسجد آمد. از روى گردن مردم گذشت تا خود را به منبر رساند. چون عمر، او را ديد كه به سويش مى‌آيد، نشست.

ابو بكر در كنار منبر ايستاد و مردم را ندا داد. پس نشستند و گوش سپردند. ابو بكر، هر آنچه از شهادتين مى‌دانست، بر زبان آورد و گفت: خداوند تبارك و تعالى پيامبرتان را در همان زمان حيات، از وفاتش باخبر ساخت و نيز وفات شما را به شما خبر داد. مرگ، حق است، تا آن هنگام كه كسى جز خداى عز و جل نمانَد. خداوند تبارك و تعالى گفته است: «و محمّد، جز پيامبرى نيست كه پيش از او هم پيامبرانى بوده‌اند ... و زودا كه خداوند، سپاس‌گزاران را پاداش دهد!».