دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٥ - ٧/ ٧ بركتهاى ولايت او

از آن نمى‌گذرد و آن را پشت سر نمى‌نهد، مگر آن كه جوازى دالّ بر ولايت على بن ابى طالب با خود داشته باشد.

٦٨٥. پيامبر خدا ٦: هر كه دوست دارد با محبوب [ازَلى‌] در خانه‌اش مجاور شود و از آتش سوزانش ايمن ماند، بايد على بن ابى طالب را ولىّ خود گيرد.

٦٨٦. پيامبر خدا ٦: هماره با على بن ابى طالب باشيد. اوست مولاى شما. پس دوستش بداريد و اوست بزرگ شما، پس پيروى‌اش كنيد و اوست عالِم شما، پس گرامى‌اش بداريد و اوست راهبر شما به سوى بهشت، پس عزيزش بداريد و چون شما را فرا خواند، اجابتش كنيد و چون به شما فرمان داد، اطاعتش كنيد. او را به دوستى من، دوست و به گراميداشت من، گرامى بداريد.

درباره على، جز آنچه پروردگارم كه بزرگى‌اش شكوهمند باد! مرا بدان فرمان داده است، به شما نگفتم.

٦٨٧. امام باقر ٧: همانا خوشى، راحتى، رستگارى، يارى، كاميابى، بركت، كرامت، مغفرت، عافيت، آسايش، شادى، رضايت، قربت، نصرت، قدرت، اميد و محبّت خداى عز و جل براى كسى است كه على ٧ را ولىّ خود گيرد و به او اقتدا كند و از دشمنش بيزارى جويد و برترى او و اوصياى بعدى‌اش را بپذيرد.