دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٥ - ٧/ ٥ ولايت او، از سوى خدا واجب شده است

٦٦٥. المعجم الكبير به نقل از وهب بن حمزه: از مدينه تا مكّه با على ٧ همراه بودم. چيزى از او ديدم كه خوشم نيامد. گفتم: اگر نزد پيامبر خدا بازگردم، شكايتت را به او مى‌كنم.

چون رسيدم، پيامبر خدا را ديدم و گفتم: من [در سفر] از على چنين و چنان ديدم.

فرمود: «اين را مگو، كه پس از من، او سزاوارترينِ مردم بر شماست».

٧/ ٥

ولايت او، از سوى خدا واجب شده است‌[١]

٦٦٦. الكافى به نقل از ابو بصير: نزد امام باقر ٧ نشسته بودم كه مردى به او گفت: به من بگو كه آيا ولايت على، از سوى خداست، يا از سوى پيامبرش؟

حضرت، خشمگين شد. سپس فرمود: «واى بر تو! پيامبر خدا خداترس‌تر از آن بود كه چيزى را بگويد و خدا بدان، فرمانش نداده باشد. بله، خداوند، خود، آن را واجب كرد، همان‌گونه كه نماز و زكات و روزه و حج را واجب كرد».

٦٦٧. امام صادق ٧: نسبت ولايتى خود با على بن ابى طالب ٧ را از نسبت ولادتى خود با او، بيشتر دوست دارم؛ چون ولايت او بر من فريضت است و ولادتم از او فَضيلت!

٦٦٨. امام باقر ٧ درباره سخن خداى متعال: «و آنان را بازداريد، كه آنان بازخواست شدنى‌اند»: از ولايت على ٧ [بازخواست مى‌شوند].

[١] در متن عربى كتاب، به تَبَع احاديث باب، واژه« فريضه» آمده است كه يكى از معانى آن، واجبى است كه مستقيما از سوى خدا و نه از سوى پيامبر ٦ واجب شده است؛ اگر چه هر آنچه پيامبر ٦ بدان فرمان دهد نيز واجب مى‌گردد.

ر. ك: الاستبصار فيما اختلف من الأخبار: ج ١ ص ٩٧( أبواب الأغسال المفروضات و المسنونات).( م)