دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٧ - ١٠/ ٨ اشعار حسان بن ثابت

بود. سپس [پيامبر ٦‌] مردم را به سوى على ٧ دعوت كرد و ميان بازوى او را گرفت و آن را بالا آورد، تا آن‌جا كه مردم، سفيدى زير بغلش را ديدند. سپس از هم جدا نشدند، تا آن كه نازل شد: «امروز، دينتان را برايتان به كمال رساندم و نعمتم را بر شما كامل كردم و دين [اسلام‌] را برايتان پسنديدم».

پس، پيامبر خدا فرمود: «اللّه اكبر از تكميل دين و اتمام نعمت و رضايت پروردگار از رسالت من و ولايت على!».

سپس فرمود: «خدايا! دوستدارش را دوست و دشمنش را دشمن بدار و ياورش را يارى ده و واگذارنده‌اش را وا بگذار».

پس، حسّان بن ثابت گفت: اى پيامبر خدا! آيا اجازه مى‌دهى اشعارى بسرايم؟

فرمود: «با بركت خداى متعال، بسراى».

حسّان بن ثابت گفت: اى بزرگان قريش! گواهى پيامبر خدا را بشنويد. و سپس سرود:

روز غدير و در خم، پيامبرشان ندايشان مى‌دهد.

پس به نداى رسول، گوش فرا ده.

كه: «من مولا و پيامبر شمايم».

گفتند: آرى! و هيچ ابهامى‌[١] نگذاردند.

خداى تو مولاى ماست و تو ولىّ مايى‌

و هيچ كس را در ميان مردم، نافرمان نمى‌يابى.

پس به او فرمود: «اى على! برخيز كه من‌

به پيشوايى و هدايتگرى تو پس از خود، رضايت دادم».

[١] در نقلى، به جاى« تعامى( ابهام)»،« تعادى( دشمنى)» آمده است كه درست‌تر به نظر مى‌رسد.( م)