دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ٣/ ٤ جانشين پيامبر در حيات و پس از وفات او

خاندان و دارايى [ام‌] و مسلمانان هستى.

٤٤٨. امام على ٧: به خدا سوگند كه پيامبر خدا مرا جانشين خود در ميان امّتش كرد. پس حجّت خدا بر آنان پس از پيامبرش منم.

٣/ ٤

جانشين پيامبر در حيات و پس از وفات او

٤٤٩. پيامبر خدا ٦: اى على! تو وصىّ و جانشين من بر خاندان و امّتم، در حيات و پس از وفاتم هستى.

٤٥٠. پيامبر خدا ٦: اى على! در حيات و پس از وفاتم، تو جانشين من بر امّتم هستى. تو براى من، مانند شيث براى آدم و سام براى نوح ٧ و اسماعيل براى ابراهيم و يوشع براى موسى و شمعون براى عيسى هستى.

٤٥١. پيامبر خدا ٦: اى على! تو وصىّ من، پدر فرزندانم، همسر دخترم و خليفه من بر امّتم در حيات و پس از وفاتم هستى. فرمان تو فرمان من و نهى تو نهى من است. سوگند به آن كه مرا به پيامبرى برانگيخت و مرا بهترينِ آفريدگان قرار داد، تو حجّت خدا بر خلق او و رازنگهدار و خليفه او بر بندگانش هستى.

٤٥٢. الأمالى، صدوق به نقل از ابن عبّاس: پيامبر خدا فرمود: «روز قيامت، من در ميان پيامبران، بيشترين پيروان را دارم. مرا حوضى است كه عرض آن به اندازه فاصله بُصرى‌[١] تا

[١] بُصرى، شهرى در نود كيلومترى جنوب شرقى دمشق است و به روزگار قدرت روميان، اهمّيت بسيار داشته است. اين شهر، در سال سيزدهم هجرى به دست خالد بن وليد، فتح شد( معجم البلدان: ج ١ ص ٤٤١).