دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٦٧ - ١/ ١ انكار وفات پيامبر

پس، عمر گفت: اين آيه، در قرآن است؟ به خدا سوگند، تاكنون نمى‌دانستم كه چنين آيه‌اى نازل شده است!

٩٢٧. صحيح البخارى به نقل از انَس بن مالك: شنيدم عمر در خطبه دوم خويش، در فرداى وفات پيامبر ٦ بر منبر نشست و به يگانگى خداوند و رسالت محمّد ٦ گواهى داد، در حالى كه ابو بكر ساكت بود و سخنى بر زبان نمى‌آورد.

[عمر] گفت: اميد داشتم كه پيامبر خدا زندگى كند، آن قدر كه پس از همه ما از دنيا برود! حال اگر محمّد در گذشته است، خداى متعال، نورى در ميان شما قرار داده كه با آن به سوى همان چيزهايى كه خدا محمّد را هدايت كرد، هدايت مى‌يابيد. ابو بكر، همراه پيامبر و دومى از دو تن [اهل غار] است و او به امور شما از همه مسلمانانْ اولى است. پس برخيزيد و با او بيعت كنيد.

گروهى از مسلمانان، پيش از آن، در سقيفه بنى ساعده با ابو بكر بيعت كرده بودند و بيعت عمومى، بر فراز منبر صورت گرفت.

٩٢٨. صحيح ابن حبّان به نقل از انس بن مالك: عمر بن خطّاب، فردا [ى وفات پيامبر ٦‌] و هنگام بيعت با ابو بكر در مسجد پيامبر ٦ و پس از قرار گرفتن ابو بكر بر منبر پيامبر خدا، برخاست و پيش از ابو بكر، به يگانگى خداوند و رسالت پيامبر ٦ گواهى داد و سپس گفت:

امّا بعد، من ديروز به شما سخنى گفتم كه آن گونه كه گفتم، نبود و به خدا سوگند، [آن را] در كتابِ نازل‌شده و در سفارشى كه پيامبر خدا به من كرده بود، نيافتم. من اميدوار بودم كه پيامبر ٦ آن قدر زنده باشد كه پس از همه ما وفات كند؛ امّا خداى بزرگوار و والا، براى پيامبرش آنچه را نزد خود داشت، بر آنچه شما مى‌خواستيد، ترجيح داد. اين، كتاب خداست كه خداوند، پيامبرش را بدان هدايت نمود. پس، آن را بر گيريد تا بدانچه خدا پيامبرش را هدايت نمود، هدايت يابيد.