منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٦

شكستن برترى طلبى آنان بر انگيخت چنان كه مى فرمايد:

(فَإِذا جاءَ وَعْدُ أُوليهُما بَعَثْنا عَلَيْكُمْ عِباداً لَنا أُولى بَأْس شَديد...) .[١]

«آنگاه كه نخستين وعده از آن دو فرا رسيد بندگان قدرتمند خود را براى پيكار شما بر انگيختيم».

از مجموع اين آيات مى توان به معنى واقعى «بعث» پى برد و آن يك نوع اعزامى است كه همراه با هدايت و توجيه باشد[٢] و در تمام اين موارد كه از قرآن يادآور شديم اين خصوصيت موجود است.

و اگر در قرآن مى فرمايد:

(قُلْ هُوَ القادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ...) .[٣]

«بگو او (خدا) تواناست كه از بالا و پايين، عذاب را بر شما بر انگيزد».

گويى عذاب در پرتو هدايت هاى الهى راه خود را مى پيمايد و به هدف مى رسد. بنابر اين «بعثت» هر نوع ارسال و فرستادن بى هدف و بدون توجيه به سوى هدف نيست، بلكه در محدوده اى به كار مى رود كه با هدف گيرى و هدايت و توجيه همراه باشد.