(واعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعاً وَلا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْكُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَكُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَة مِنَالنّارِفَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ) .[٢]

«همگى به ريسمان خدا چنگ بزنيد، و از هم جدا نشويد، نعمت هاى خدا را در حق خود به ياد آوريد، آنگاه كه دشمنان يكديگر بوديد، قلب هاى شما را به هم الفت داد و در پرتو نعمت خدا برادر يكديگر شديد، و بر لب گودال آتش بوديد كه شما را از آن نجات داد، و خدا آيات خود را چنين بيان مى كند تا هدايت شويد».

( وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ) .[٣]

«و از آنان نباشيد كه گروه گروه شدند و پس از آمدن دلايل روشن، راه اختلاف پيش گرفتند براى آنها عذاب بزرگى است».

چه خطابى لذيذتر و شيرين تر و جهانى تر از اين خطاب قرآن كه مى فرمايد:(وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعاً)گويى همه انسان ها بدون گرايش به آيين وحى در چاه ضلالت و گمراهى هستند و آيين خدا ريسمانى است كه اگر بر آن دست زنند، از چاه ضلالت بيرون مى آيند. و به گفته سنايى:

از چاه شور اين جهان، بر حبل قرآن زن تو دست *** كاى يوسف، آخر بهر توست اين حبل در چاه آمده

[١] حجرات/١٠.
[٢] آل عمران/١٠٣.
[٣] آل عمران/١٠٥.