منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٩

١٨.«بگو من از شما پاداشى نمى خواهم جز آن كه هر كس بخواهد به سوى پروردگار خود راهى بيابد».

١٩.«بگو پاداشى كه از شما خواسته ام به سود شما است. و اجر من بر كسى جز برخدا نيست».

٢٠.«اى مردم من رسالتى را كه از جانب خدا بر عهده داشتم ابلاغ كردم و شما را پند دادم ولى شما ناصحان را دوست نمى داريد».

٢١.«پيامبرى از خودتان به سوى شما آمد، رنج هاى شما براى او گران است، بر سعادت شما علاقمند و به مؤمنان رؤوف و مهربان است».

٢٢.«ملت خود را سبك عقل شمرد، و آنان نيز از او پيروى كردند. آنان گروه فاسق و بيرون از اطاعت خدا بودند».

٢٣.«پس نعمت هاى خدا را به ياد داشته باشيد شايد رستگار شويد».

٢٤.«از مخالفت خدا بپرهيزيد تا رستگار شويد خدايى كه شما را به آنچه كه مى دانيد مدد داده است، شماها را به وسيله مال و فرزند، و باغ ها و چشمه ها كمك نموده است».

٢٥.«به ياد آوريد كه شما را جانشين قوم عاد نمود، و در زمين جاى داد، در سرزمين هاى هموار آن كاخ ها مى سازيد، و از كوه ها براى خود منزل مى سازيد، پس نعمت هاى خدا را به ياد آوريد، در زمين فساد نكنيد».

٢٦.«ياد آور زمانى كه موسى به قوم خود چنين گفت: نعمت هاى خدا را به ياد آوريد كه در ميان شما پيامبرانى برانگيخت و شماها را پادشاهان زمين قرار داد».