مى دارد، درباره او قضاوت خواهد كرد. در اين جا پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) به خاطر وظيفه وجدانى و الهى، جريان تجهيز ابراهيم را به تأخير انداخت و بر بالاى منبر رفت و فرمود:

«إنَّ الشَّمْسَ وَالقَمَرَ آيَتانِ مِنْ آياتِ اللّهِ لا تَنْخَسِفانِ لِمَوْتِ أَحَد وَلا لِحَياةِ أَحَد...».

اى مردم آفتاب و ماه نشانه هايى از نشانه هاى خدا هستند (آياتى كه بر طبق سنن و قوانينى كه خدا مقرر داشته است حركت مى كنند) و هرگز اين دو براى حيات و مرگ كسى نمى گيرند، يعنى ميان گرفتگى خورشيد و درگذشت فرزندم ابراهيم رابطه اى نيست، هر موقع ماه وا فتاب گرفت نماز بخوانيد.[١]

اين نداى الهى ووجدانى پيامبر، مقام او را در هر زمان بالا مى برد، ومردم بيدار اذعان مى كنند كه او مرد حقيقت بود نه دلباخته مقام و طالب نام و نشان.

٨. يادآورى نعمت هاى الهى

يكى از ويژگى هاى پيامبران در دعوت به راه توحيد وپرستش خدا و دورى از پرستش غير او، يادآورى نعمت هايى است كه خدا در اختيار بشر نهاده است زيرا پرستش از آن كسى است كه وجود وحيات و زندگى انسان از جانب اوست وچون حيات انسان در گرو نعمت هايى است كه خدا به او ارزانى داشته است، طبعاً پرستش نيز از آن او است و در اين مورد پيامبران مانند هود و صالح تذكراتى دارند كه قرآن يادآور شده است.

[١] سيره حلبى، ج٢، ص ٣٤٨. البته اين يك ضابطه كلى است و هدف اين است كه شيادان از اين حوادث نفع شخصى شيطانى برند، ولى اگر موردى دليل قطعى وارد شده كه مثلاً شهادت امام معصوم در عالم كون مؤثر بوده است پذيرفته خواهد شد.