«صالح به قوم خود (پس از آن كه ناقه او را پى كردند) گفت: سه روز در خانه هاى خود از زندگى بهره ببريد و پس از سه روز همگى كشته خواهيد شد. و اين يك گزارش قطعى است».

هيچ نابغه اى نمى تواند يك چنين خبر قطعى را درباره گروهى، بدهد. به گونه اى كه حتى زمان دقيق وقوع حادثه را نيز تعيين نمايد.

روزى كه ملت فارس مشرك بر مسيحيان به ظاهر موحد غالب گرديدند، هيچ كس باور نمى كرد كه در مدت كمى ورق برگردد و ملت مغلوب، غالب، و ملت غالب مغلوب شود. ولى پيامبر اسلام اين گزارش را به صورت قطع و يقين مطرح كرد و گفت:

(ا لم* غُلِبَتِ الرُّومُ * فِى أَدْنَى الأَرْض ِوَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ* فِيبِضْعِ سِنينَ...).[١]

«روميان در نزديكى هاى شما مغلوب شدند و آنان پس از مغلوب شدن در مدت كمتر از ده سال پيروز خواهند شد».

اين نوع گزارش هاى قطعى از ويژگى هاى پيامبران الهى است كه در پرتو ارتباط با مبدأ جهان از روى حوادث آينده پرده برداشته و گزارش مى كنند. و نمونه هايى ازاين نوع گزارش هاى غيبى را در فصل مربوط به علم و دانش پيامبران يادآور شديم و ديديم كه منبع اين گزارش هاى غيبى هم چيزى جز وحى الهى نيست.

آرى گاهى برخى از افراد مرتاض مى توانند از آينده خبر دهند ولى اين گزارش مربوط به نبوغ آنها نيست زيرا آنان اصولاً نابغه نبوده بلكه در اثر قطع علاقه از جهان طبيعت و فرو رفتن در عالم روح وروان، مى توانند به وسايلى اين گزارش ها را انجام دهند و هرگز ادّعا نمى كنند كه اين گزارش ها، نتيجه

[١] روم/١ـ٤.