و به عبارت ديگر: صفات بر دو دسته اند، ثبوتى و سلبى. و صفات سلبى نيز دو نوعند: صفات روحى و صفات بدنى. مقتضاى قاعده لطف و حكمت الهى اين است كه پيامبران از صفات ثبوتى برخوردار و از صفات سلبى و نواقص روحى و جسمى پيراسته باشند.

بنابر اين پيامبران واجد همه كمالات روحى هستند، و از همه صفات نقص و عيب اعم از روحى وجسمى منزه و پيراسته اند.[١]

ولى آيا در زمينه صفات بدنى علاوه بر پيراستگى از نقايص و عيوب، بايد برترين كمالات جسمى را دارا باشند، مثلاً زيباترين، خوش صداترين، و از نظر اندام بدنى اكمل همگان باشند؟ نه از نظر عقل و نه از نظر قرآن وروايات دليلى بر آن نيست و ما در اين جا به نقل چند روايت در اين باره اكتفا مىورزيم:

١. امام هشتم (عليه السلام) فرمودند: پاكيزگى، خوشبويى، زدودن موهاى زايد بدن از اخلاق پيامبران است.[٢]

صفات ياد شده در اين روايت اگر چه مربوط به اخلاق و آداب فردى و اجتماعى آنان است، ولى از آنجا كه مربوط به جسم و بدن است آنها را در اين بخش قرار داديم.

٢. امام صادق (عليه السلام) فرمودند: مسواك نمودن از آداب پيامبران است.[٣]

٣. و از آن حضرت روايت شده است كه فرمودند: خداوند هيچ پيامبرى

[١] به اللّوامع الالهيّه، ص ٢١١ رجوع شود.
[٢] بحارالانوار، ج١١، ص ٦٦.
[٣] همان مدرك، ص ٦٧.