منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٠١

قرآن در اين باره مى فرمايد:

(وَقالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لا تَسْمَعُوا لِهذا القُرآنِ وَالغَوا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ) .[١]

«سران كفر به ديگران گفتند: به قرآن گوش فرا ندهيد و هنگام تلاوت آن ، سرو صدا كنيد، تا پيروز شويد».

در تاريخ ، سرگذشت اسعد بن زراره معروف است، او هنگامى كه خواست از خانه عتبة بن ربيعه برخيزد و به سوى حرم بيايد تا خانه خدا را طواف كند، با پيشنهاد ميزبان خود روبرو شد. و به او گفت: محمد آورنده آيين جديد هم اكنون در حجر اسماعيل نشسته است و بنى هاشم اطراف او را فرا گرفته اند و او مشغول خواندن قرآن است. شنيدن صداى قرآن، همان و گرايش به آن همان، اسعد گفت چكنم؟ گفت: پنبه اى به تو مى دهم تا در داخل گوش خود بگذارى و انگشتانت را روى آن فشار ده و چشمانت را به زير افكن تا او را نبينى و سخنانش را نشنوى.[٢]

هم اكنون اقليت هاى كم و فاقد منطق به پيروان خويش اجازه نمى دهند كه از برنامه هاى تبليغى ديگران بهره بگيرند.

١٣. تهديد به تبعيد و قتل

مخالفان پيامبران در برخورد با دعوت هاى الهى شيوه هاى مختلفى را اتخاذ مى كردند كه قسمت اعظم آن بيان شد ولى آنگاه كه از بازدارى پيامبران مأيوس مى شدند و پيشرفت دعوت آنان را مشاهده مى كردند، در اين صورت دست به تهديد و به تبعيد و شكنجه و قتل مى زدند. و قرآن اين روش را در مورد