منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٣

سينه ها[١] ياد شده است، و در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَكَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِىّ عَدُوّاً شَياطِينَ الإِنْسِ وَ الجِنِّ يُوحِى بَعْضُهُمْ إِلى بَعْض زُخْرُفَ القَولِ غُرُوراً) .[٢]

«همچنين در برابر هر پيامبرى دشمنى از شيطان هاى جن و انس قرار داديم اين دو نوع شيطان، سخنان بس فريبنده اى را به يكديگر القا مى كنند».

در اين آيه دو احتمال وجود دارد:

١. القاى مطلب در دل به خصوص در مواردى كه القا كننده «جن» باشد.

٢. سخن گفتن سرى و در گوشى آنگاه كه القا كننده «انسان» باشد.

٤. امدادها و نيروهاى غيبى

خدا درباره گروهى از پيامبران يادآور مى شود كه ما آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما انسان ها را هدايت مى كنند سپس آنها را چنين توصيف مى كند:

(...وَأَوحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الخَيْراتِ وَإِقامَ الصَّلاةِ وَإِيتاءَ الزَّكاةِ وَكانُوا لَنا عابِدينَ) .[٣]

«به آنان انجام كارهاى خير را وحى كرديم همچنين برپايى نماز و دادن زكات را و قبلاً نيز ما را پرستش مى كردند».