به طور مسلم اين عذابى كه دامن مجرم و غير مجرم را مى گيرد; تنها عذاب دنيوى است كه در آن، خشك و تر با هم مى سوزند، و گرنه عذاب اخروى هر كس از آن خود او است، و در هر حال، اين عذاب دنيوى واكنش اعمال يك جامعه است.

ج. (ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَة فَمِنَ اللّهِ وَما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَة فَمِنْ نَفْسِكَ...).[١]

«اگر در زندگى دنيوى به تو نيكى برسد از جانب خداست و اگر بدى برسد محصول كارهاى خودت خواهد بود».

برخى از آياتى كه بيانگر نعمت هاى دنيوى مى باشند به گونه اى ناظر به اين موضوع هستند.

٢. انذار از طريق عذاب هاى خاص دنيوى

پيامبران الهى پيوسته مردم را از عذاب هاى دنيوى كه دامنگير گنهكاران مى شود بيم مى دادند ولى متأسفانه بسيارى از آنان به خاطر غرق شدن در گناه، اين انذارها را ناديده گرفته و پيوسته مى گفتند اگر راست مى گوييد انذار خود را جامه عمل بپوشانيد، و در اين خصوص آياتى كه در مورد هلاكت قوم نوح و لوط و صالح و شعيب و قوم فرعون و غيره نازل شده است مى توانند شاهد گفتار ما باشند. و ما چون پيرامون اين آيات به هنگام بررسى زندگى پيامبران از ديدگان قرآن بحث خواهيم كرد در اين جا به نقل و تفسير آنها نمى پردازيم و فقط براى ذكر نمونه سخن شعيب به قومش را يادآور مى شويم:

(وَيا قَومِ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقاقِى أَنْ يُصيبَكُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوح أَوْ قَوْمَ

[١] نساء/٧٩.