منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٩

نيز احكام شاق و دشوارى كه در شريعت آنان وجود داشت يا احبار يهود در طول زمان، بدعت گذارى كرده بودند به وسيله شريعت خاتم برداشته شد چنان كه مى فرمايد:

(...يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الخَبائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلالَ الّتى كانَتْ عَلَيْهِمْ...) .[١]

«اشياى پاكيزه را براى آنان حلال و ناپاكى ها را حرام مى كند، و بارهاى سنگين و غل و زنجيرهايى كه بر گردن آنان بود، بر مى دارد».

البته مقصود از اين بار سنگين و يا غل و زنجير، احكام شاق و تعهدات سنگينى بود كه بسان غل به گردن داشتند، و شريعت سهله و سمحه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) همه را برداشت.

ونيز در باره عيسى مى خوانيم كه خطاب به بنى اسرائيل فرمود:

(وَلأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِى حُرِّمَ عَلَيْكُمْ...).[٢]

«برخى از حرام ها را براى شما حلال كنم».

بنابر اين نمى توان اين نوع آيات را در رديف انگيزه هاى كلى بعثت پيامبران شمرد، و همچنين گروهى از آيات كه متن آيين پيامبران را متذكر است مانند آيات مربوط به پيروى از خدا و مبارزه با طاغوت[٣] و دورى از شيطان[٤] كه همگى بيانگر خصوصيات آيين پيامبران است ونبايد آنها را جزء انگيزه ها شمرد و همچنين آياتى كه از نتيجه پيروى از پيامبران سخن مى گويد و اين كه پيروى از