(...إِنْ نَحْنُ إِلاّ بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلكنَّ اللّه يَمُنُّ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ ما كانَ لَنا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطان إِلاّ بِإِذْنِ اللّهِ...).[١]

«پيامبران گفتند: آرى ما مانند شما بشر هستيم ولى خدا بر هر كس از بندگان خود بخواهد منت مى نهد (خلعت وحى را به او اعطا مى كند) و هرگز ممكن نيست ما براى شما معجزه اى بياوريم مگر به اذن خدا».

در اين آيه به امتيازات خود تصريحاً و تلويحاً اشاره كرده اند. امّا تلويحاً آنجا كه مى فرمايد: «خدا بر هر كس كه بخواهد منت مى نهد» يعنى بر ما منت نهاده و مأموريت داده تا پيام هاى او را ابلاغ كنيم.

و امّا تصريحاً آنجا كه يادآور شدند: «ما داراى بينه و معجزه هستيم، اين بينه و معجزه به اذن الهى به ما داده شده است و شما فاقد اين كمال مى باشيد».

مختصات و امتيازات پيامبران نسبت به يكديگر

تا اين جا وجه امتياز پيامبران بر امت هاى آنان روشن گرديد، اكنون وقت آن رسيده است كه برترى برخى از پيامبران را بر برخى ديگر از نظر قرآن بررسى كنيم.

آيات قرآن حاكى است كه پيامبران الهى از نظر فضيلت و برترى يكسان نيستند. بلكه در حالى كه همگى از نظر منصب نبوت واتصال به عالم وحى با يكديگر يكسان مى باشند، ولى در عين حال از نظر ملاكات ديگر با هم اختلاف دارند و همين برترى ها سبب شده است كه برخى از آنان، حلقه اتصال

[١] ابراهيم/١١.