توضيح اين كه: يك فرد مادى عمل انسان را بريده از جهان خلقت مى انديشد و معتقد است كه كردار انسان، تنها از جهان آفرينش متأثر مى گردد ولى در عالم آفرينش خصوصاً عالم هاى دور دست، اثر نمى گذارد. در حالى كه از نظر يك انسان الهى و خصوصاً پيرو قرآن كريم رابطه اين دو، بالاتر از رابطه تأثر يك جانبه انسان از جهان خارج است بلكه هر دو در يكديگر تأثير مى گذارند، اگر انسان از نعمت هاى الهى از قبيل نور و آب و ديگر مواهب طبيعى بهره مى گيرد; همچنين اعمال و كردار او در صفحه گيتى اثر مى گذارند وجهان آفرينش از شيوه زندگى او متأثّر مى شود. البته اين نوع رابطه محسوس نيست كه بتوان در آزمايشگاه ها بر آن دست يافت. بلكه اين رابطه را جهان غيب بازگو مى كند و مى گويد: اى بشر ايمان و كفر تو در آمدن و نيامدن باران، و در فراوانى و كمى نعمت و... مؤثّر است.

روى اين اساس پيامبران الهى بشارت به فزونى نعمت هاى دنيوى را يكى از اهرم هاى تبليغاتى خود قرار داده ويادآور مى شدند كه تقوا و پاكدامنى شما موجب ارسال رحمت الهى است. اينك، برخى از آيات را در اين جا متذكر مى شويم:

١. هود به قوم خود فرمود:

(وَيا قَومِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّماءَ