منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٩٦

در پايان اين بحث يادآور مى شويم كه اگر چه پيامبران الهى براى ابلاغ رسالت خويش از دو اهرم تبشير و انذار بهره جسته اند، ولى اهرم انذار نقش اساسى ترى را ايفا نموده است. اين حقيقت را با مراجعه به آيات قرآن به روشنى مى توان به دست آورد، زيرا علاوه بر اين كه در همه موارد، در كنار عنصر تبشير از انذار نيز ياد شده است، در موارد بسيارى تنها عنصر انذار مطرح گرديده است، تا آنجا كه در بخشى از آيات قرآن عموم پيامبران الهى به عنوان «منذر» و «نذير» توصيف گرديده اند. و اينك نمونه هايى از اين آيات:

١. (...وَإِنْ مِنْ أُمَّة إِلاّخَلا فِيها نَذِيرٌ).[١] «و هر امّتى درگذشته انذار كنندهاى داشته است».

٢. (وَما أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَة إِلاّ لَها مُنْذِرُونَ).[٢] «ما هيچ شهر و ديارى را هلاك نكرديم مگر اينكه انذار كنندگانى از پيامبران الهى داشتند».

اهميّت انذار از ديدگاه قرآن به پايه اى است كه در آيات متعدد، وظيفه و مأموريت آخرين پيامبر الهى را فقط انذار دانسته است چنان كه مى فرمايد:

(...إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ...)[٣].

«تو فقط بيم دهنده اى».

وباز مى فرمايد:

(قُلْ إِنَّما الْعِلْمُ عِنْدَ اللّهِ وَإِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ) [٤].

«بگو علم فقط از جانب خدا است،و من تنها بيم دهنده ام».[٥]