(وَإِذْ قالَ عِيْسَى ابنُ مَرْيَمَ يا بَنِى إِسْرائيلَ إِنّى رَسُولُ اللّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ التَّوراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُول يَأْتِى مِنْ بَعْدِى اسْمُهُ أَحْمَد...)[١].

«به ياد آور زمانى را كه عيسى فرزند مريم به بنى اسرائيل گفت: من فرستاده خدا به سوى شما هستم، تصديق كننده توراتى هستم كه پيش روى من قرار دارد و بشارت دهنده ام به پيامبرى كه پس از من مى آيد و نام او "احمد "است».

حضرت مسيح (عليه السلام) در اين گفتار پيامبر بعدى را معرفى كرده و حتى نام او را بيان نموده است، هرگاه يك چنين تنصيص بدون شك و ترديد بر فردى منطبق گرديد، حجت بر همگان تمام است و بايد او را به عنوان پيامبر زمان خود بپذيرند.

آيه ياد شده تنصيص مسيح را به صورت فشرده نقل كرده است و چون در زمان نزول قرآن، انجيل در دست بود در اين قسمت تفصيل نداده است ولى با مراجعه به انجيل يوحنا فصل هاى (١٤، ١٥و ١٦) روشن مى شود كه وى علاوه بر ذكر نام پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)، ديگر خصوصيات او را نيز متذكر شده است و با توجه به خصوصيات وارد در آن كه همگى در مورد پيامبر خاتم (صلى الله عليه وآله وسلم) صادق است; شك و شبهه اى در تطبيق آن نص بر اين مورد وجود نخواهد داشت.

چون بحث ما در نبوت عامه به صورت كلى است، در اين مورد بيش از اين سخن نمى گوييم، و تفصيل اين قسمت را در نبوت خاصه بيان خواهيم كرد.

در پايان نكته ديگرى را يادآور مى شويم و آن اين كه: اگر حضرت مسيح

[١] صف/٦.