منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٥

«اشموئيل »(اسماعيل) است.[١]

وباز مى فرمايد:

(أَوْ كَالَّذِى مَرَّ عَلى قَرْيَة وَهِىَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها...).[٢]

و مقصود از آن «عزيز» يا «ارميا» و يا «خضر» است.[٣]

وباز مى فرمايد:

(فَوَجَدا عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَيْناهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَعَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنّا عِلْماً).[٤]

«بنده اى از بندگان ما را يافتند كه به او از جانب خود رحمتى داده بوديم و از نزد خود او را دانش آموخته بوديم» مفسران مى گويند مقصود «خضر» است».[٥]

٤. پيامبران صاحب شريعت

شكى نيست كه همه پيامبران الهى هدف واحدى داشتند و آن هدف به طور فشرده عبارت بود از اصلاح و هدايت بشر در زمينه هاى عقيدتى و تعديل غرايز و شؤون مختلف زندگى اجتماعى، گذشته از اين كه همه آنان هدف واحدى را تعقيب مى كردند در دو جهت ديگر نيز متحد و هم آهنگ بودند يكى اين كه تعاليم همگى از جانب خداوند بود و ديگرى اين كه برنامه هاى همه آنان بر محورهاى توحيد و معاد استوار بود، همه آنان بشر را به يكتاپرستى و تسليم