مى بخشد و لذا پيامبر نه تنها در بيان دين از طريق قرآن، از هر لغزشى (عمدى وسهوى) مصون مى باشد، بلكه در بيان دين از طريق حديث نيز همين اصل بر او حاكم است.

اين مقدار از آيات مصونيت پيامبران را در اين زمينه ها ثابت نموده و نيازى به اطاله سخن نيست، خصوصاً كه در اين مورد، مخالف به چشم نمى خورد، بلكه تمام طوايف اسلامى مصونيت پيامبر را در بيان شريعت تصويب نموده اند، مهم بخش ديگر از عصمت است كه هم اكنون يادآور مى شويم:

قرآن و مصونيت پيامبران از گناه و خلاف

قرآن، همه پيامبران را در زندگى پيراسته از گناه و خلاف معرفى كرده و اين مطلب را مى توان از آيات متعددى استفاده كرد.

الف. پيامبران هدايت يافتگانى هستند كه هرگز گمراه نمى شوند

از مجموع مفاد سه دسته از آيات به روشنى مى توان عصمت پيامبران را از گناه استفاده كرد:

١. (أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ قُلْ لا أَسْئْلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلاّ ذِكْرى لِلْعالَمينَ ) .[١]

«آنان (اشاره به پيامبران) كسانى هستند كه خدا آنها را هدايت كرده پس از هدايت آنان پيروى كن، بگو من از شما مزدى نمى خواهم، اين قرآن جز وسيله يادآورى براى جهانيان چيزى نيست».

[١] انعام/٩٠.